Mezmurlar 39
Mezmur 39'da konuşmacı, günah işlememek için susmayı seçse de içindeki sıkıntı büyür ve insan ömrünün kısalığı ile kırılganlığı üzerine düşünerek Tanrı'ya yönelir. İnsan çabasının geçiciliğini ve biriktirdiklerinin belirsizliğini vurgularken, suçlarından kurtuluş, acısının hafiflemesi ve yeniden güç bulabilmek için merhamet diler.
Okumaya devam et
Kadıköy Kilise Çevirisi (KK)
1 Dedim ki, “Yollarıma dikkat edeceğim, dilimle günah işlemeyeyim diye. Kötü kişi karşımdayken ağzımı gemleyeceğim.”
2 Sustum, sessiz kaldım; iyi sözleri bile söylemedim. Ama acım depreşti.
3 İçimde yüreğim ateş gibi yandı; düşünürken ateş alevlendi. Sonunda dilimle konuştum:
4 “RAB, sonumu bana göster, günlerimin ölçüsü nedir, bildir bana. Ne kadar geçici olduğumu bileyim.
5 İşte, günlerimi bir karışlık ettin; ömrüm senin önünde bir hiç gibidir. Gerçekten her insan yalnızca bir soluktur.” Sela.
6 “Gerçekten insan bir gölge gibi dolaşır. Gerçekten boş yere didinip durur. Yığıp biriktirir, ama onları kimin toplayacağını bilmez.
7 Şimdi ya Rab, neyi bekleyeyim? Umudum sendedir.
8 Bütün isyanlarımdan beni kurtar. Beni akılsızın alay konusu etme.
9 Sustum, ağzımı açmadım, çünkü bunu sen yaptın.
10 Vuruşunu üzerimden kaldır. Elinin darbesi altında tükeniyorum.
11 İnsanı suçundan dolayı azarlayıp terbiye ettiğinde, servetini güve yer gibi tüketirsin. Gerçekten her insan yalnızca bir soluktur.” Sela.
12 “Duamı işit, ey RAB; yakarışıma kulak ver. Gözyaşlarım karşısında sessiz kalma. Çünkü ben senin yanında bir yabancıyım, atalarımın hepsi gibi bir garibim.
13 Beni esirge ki, çekip gidip artık var olmadan önce gücümü yeniden kazanayım.”