Mezmurlar 42
Bu mezmurda konuşan kişi, Tanrı'nın huzuruna yeniden kavuşmayı derin bir özlemle isterken kendi iç dünyasında umutsuzluk, yas ve ruhsal susuzluk yaşadığını anlatır. Geçmişte toplulukla birlikte ibadete katıldığı günleri anımsar, düşmanlarının alayları ve baskısı karşısında sarsılsa da sonunda Tanrı'ya yeniden umut bağlamaya yönelir.
Okumaya devam et
Kadıköy Kilise Çevirisi (KK)
1 Geyik su akarsularını nasıl özlüyorsa, canım da seni öyle özlüyor, ey Tanrı.
2 Canım Tanrı'ya, yaşayan Tanrı'ya susadı. Ne zaman gelip Tanrı'nın huzuruna çıkacağım?
3 Gece gündüz gözyaşlarım bana yiyecek oldu; insanlar gün boyu bana, “Tanrın nerede?” diyor.
4 Bunları anımsadıkça içimi döküyorum: Sevinç ve övgü sesleriyle, bayram eden topluluğun arasında kalabalıkla birlikte Tanrı'nın evine giderdim; onlara ben öncülük ederdim.
5 Neden umutsuzluğa düştün, ey canım? Neden içimde çalkalanıyorsun? Tanrı'ya umut bağla! Çünkü O'na yine övgüler sunacağım; varlığının sağladığı kurtuluş için.
6 Tanrım, canım içimde umutsuzluğa düştü. Bu yüzden seni Şeria diyarından, Hermon doruklarından, Mizar Dağı'ndan anıyorum.
7 Engin engini çağırıyor senin çağlayanlarının gürültüsünde. Bütün dalgaların, kabaran suların üstümden aştı.
8 RAB gündüz vefalı sevgisini buyurur; gece de ezgisi benimledir, yaşamımın Tanrısı'na yükselen bir dua olur.
9 Kayam olan Tanrı'ya, “Beni neden unuttun? Düşmanın baskısı yüzünden neden yas içinde dolaşıyorum?” diyeceğim.
10 Kemiklerime saplanan bir kılıç gibi düşmanlarım beni aşağılıyor; gün boyu bana, “Tanrın nerede?” diyorlar.
11 Neden umutsuzluğa düştün, ey canım? Neden içimde çalkalanıyorsun? Tanrı'ya umut bağla! Çünkü O'na yine övgüler sunacağım; yüzümün kurtuluşu ve Tanrım O'dur.