Alçakgönüllülük Nedir?
Alçakgönüllülük, Kutsal Kitap'ta kendini olduğundan küçük göstermek değil, kendine doğru yerden bakmaktır: Tanrı önünde bağımlılığı kabul etmek ve başkasını kendinden üstün saymak. Eski Antlaşma bilgelik geleneği bunu sık işler: 'Yıkımdan önce gurur, düşüşten önce kibirli ruh gelir'; 'alaycılarla alay eder, ama alçakgönüllülere lütuf verir.' Peygamber Mika, RAB'bin insandan istediklerini sayarken 'Tanrın'la alçakgönüllülükle yürümeni' der. Yeni Antlaşma'da kavramın ölçüsü İsa'nın kendisidir: 'ben yumuşak huyluyum ve yüreğim alçakgönüllüdür' der; öğrencilerinin ayaklarını yıkayarak hizmetin örneğini verir. Pavlus'un Filipililer ilahisi bu tutumu Mesih'in yolculuğunda özetler: Tanrı'ya eşitliği hak saymadı, kul özünü aldı, ölüme dek itaat etti; bu yüzden Tanrı onu yüceltti. Kutsal Kitap'ta alçalma-yüceltme çizgisi süreklidir: 'Kim kendini yüceltirse alçaltılacak, kim kendini alçaltırsa yüceltilecek.' Alçakgönüllülük bu yüzden zayıflık değil, sevginin ve gerçek büyüklüğün biçimidir.