Yaratılış 50
Yaratılış 50'de Yusuf, babası Yakup'un ölümünün ardından onu mumyalatır, büyük bir yas töreniyle Kenan'daki aile mezarına gömer ve sonra Mısır'a döner. Babalarının ölümünden sonra Yusuf'tan çekinen kardeşleri ondan bağışlanma ister; Yusuf onları teselli ederek koruyacağını söyler ve geçmişteki kötülüğün daha geniş bir iyiliğe dönüştüğünü ifade eder. Bölüm, Yusuf'un ileri yaşa kadar soyunu görmesi, İsrail soyunun bir gün Kenan'a döneceğine dair güvenini dile getirmesi ve ölümünden sonra Mısır'da tabuta konulmasıyla sona erer.
Okumaya devam et
Kadıköy Kilise Çevirisi (KK)
1 Yusuf babasının yüzüne kapandı, onun için ağladı ve onu öptü.
2 Yusuf hizmetkârı olan hekimlere babasını mumyalamalarını buyurdu; hekimler de İsrail'i mumyaladı.
3 Onun için kırk gün doldu; çünkü mumyalama için gereken gün sayısı buydu. Mısırlılar onun için yetmiş gün yas tuttu.
4 Onun için tutulan yas günleri geçince Yusuf, Firavun'un saray halkına şöyle dedi: “Eğer gözünüzde lütuf bulduysam, lütfen Firavun'a şunu söyleyin:
5 ‘Babam bana ant içirip şöyle dedi: “Bak, ben ölmek üzereyim. Beni Kenan ülkesinde kendim için kazdığım mezara göm.” Şimdi lütfen gitmeme izin verin de babamı gömeyim; sonra yine dönerim.’”
6 Firavun, “Git, babanı sana ant içirdiği gibi göm” dedi.
7 Böylece Yusuf babasını gömmek için gitti. Firavun'un bütün görevlileri, sarayının bütün ihtiyarları ve Mısır ülkesinin bütün ihtiyarları onunla birlikte gittiler.
8 Yusuf'un bütün ev halkı, kardeşleri ve babasının ev halkı da onunla gitti. Yalnız çocuklarını, sürülerini ve büyükbaş hayvanlarını Goşen ülkesinde bıraktılar.
9 Onunla birlikte savaş arabaları da atlılar da çıktı. Oldukça büyük bir topluluktu.
10 Şeria'nın ötesindeki Atad'ın harman yerine geldiklerinde orada çok büyük ve derin bir ağıt yaktılar. Yusuf babası için yedi gün yas tuttu.
11 Ülkenin halkı olan Kenanlılar, Atad'ın harman yerindeki yası görünce, “Bu, Mısırlılar için ağır bir yas” dediler. Bu yüzden oranın adı, Şeria'nın ötesindeki Avel-Mısrayim oldu.
12 Oğulları, ona buyurduğu gibi yaptılar.
13 Oğulları onu Kenan ülkesine taşıdılar ve Mamre'nin karşısındaki Makpela tarlasının mağarasına gömdüler. İbrahim bu tarlayı, içindeki mağarayla birlikte mezarlık yeri olarak Hititli Efron'dan satın almıştı.
14 Yusuf babasını gömdükten sonra, kendisi, kardeşleri ve babasını gömmek için onunla birlikte çıkanların hepsiyle birlikte Mısır'a döndü.
15 Yusuf'un kardeşleri babalarının öldüğünü görünce, “Ya Yusuf bize kin besliyorsa ve ona yaptığımız bütün kötülüklerin karşılığını bize tam olarak ödetirse?” dediler.
16 Bu yüzden Yusuf'a şu haberi gönderdiler: “Baban ölmeden önce şöyle buyurdu:
17 ‘Yusuf'a şöyle diyeceksiniz: “Lütfen kardeşlerinin suçunu ve günahını bağışla, çünkü sana kötülük ettiler.”’ Şimdi lütfen babanın Tanrısı'nın kullarının suçunu bağışla.” Yusuf bunları söylediklerinde ağladı.
18 Kardeşleri de gelip onun önünde yere kapandı ve, “Bak, biz senin kulların” dediler.
19 Yusuf onlara, “Korkmayın, ben Tanrı'nın yerinde miyim?” dedi.
20 “Siz bana kötülük tasarladınız, ama Tanrı bugün olduğu gibi birçok insanı sağ tutmak için bunu iyiliğe çevirdi.
21 Bu yüzden korkmayın. Ben sizi de çocuklarınızı da besleyeceğim.” Böylece onları teselli etti ve onlarla yumuşak sözlerle konuştu.
22 Yusuf, kendisi ve babasının ev halkıyla birlikte Mısır'da yaşadı. Yusuf yüz on yıl yaşadı.
23 Yusuf, Efrayim'in çocuklarını üçüncü kuşağa kadar gördü. Manaşşe'nin oğlu Makir'in çocukları da Yusuf'un dizleri üzerinde doğdu.
24 Yusuf kardeşlerine, “Ben ölmek üzereyim; ama Tanrı kesinlikle sizi gözetecek, sizi bu ülkeden çıkaracak ve İbrahim'e, İshak'a, Yakup'a ant içtiği ülkeye götürecek” dedi.
25 Yusuf, İsrail oğullarına ant içirip, “Tanrı kesinlikle sizi gözetecek; o zaman kemiklerimi buradan yukarı taşıyacaksınız” dedi.
26 Böylece Yusuf yüz on yaşında öldü. Onu mumyaladılar ve Mısır'da bir tabuta kondu.