Vaiz 3
Bölüm, yaşamda her olay ve etkinlik için belirlenmiş bir zaman bulunduğunu, insanın ise Tanrı'nın düzenini bütünüyle kavrayamadığını anlatır. İnsanların emeklerinden sevinç duymasının ve gündelik iyilikle yetinmesinin paylarına düşen şey olduğu belirtilirken, dünyada adaletin yerini kötülüğün alabildiği de gözlemlenir. Son bölümde insan ile hayvanın ölüm karşısındaki ortak yazgısı vurgulanarak, insanın kendi işiyle sevinmesinden öte kesin olarak bilebileceği çok az şey olduğu sonucuna varılır.
Okumaya devam et
Kadıköy Kilise Çevirisi (KK)
1 Her şeyin bir zamanı var, göğün altında her amacın bir vakti var:
2 doğmanın vakti var, ölmenin vakti var; dikmenin vakti var, dikileni sökmenin vakti var;
3 öldürmenin vakti var, iyileştirmenin vakti var; yıkmanın vakti var, yapmanın vakti var;
4 ağlamanın vakti var, gülmenin vakti var; yas tutmanın vakti var, oynamanın vakti var;
5 taşları atmanın vakti var, taşları toplamanın vakti var; kucaklaşmanın vakti var, kucaklaşmaktan kaçınmanın vakti var;
6 aramanın vakti var, yitirmenin vakti var; saklamanın vakti var, atmanın vakti var;
7 yırtmanın vakti var, dikmenin vakti var; susmanın vakti var, konuşmanın vakti var;
8 sevmenin vakti var, nefret etmenin vakti var; savaşın vakti var, barışın vakti var.
9 Çalışanın emek verdiği işten ne kazancı var?
10 Tanrı'nın insanoğullarına uğraşmaları için verdiği yükü gördüm.
11 Her şeyi kendi vaktinde güzel yaptı. İnsanların yüreğine sonsuzluğu da koydu, ama yine de insan Tanrı'nın başlangıçtan sona dek yaptığını kavrayamaz.
12 Anladım ki insanlar için, yaşadıkları sürece sevinmekten ve iyilik etmekten daha iyi bir şey yok.
13 Ayrıca herkesin yiyip içmesi, bütün emeğinin tadını çıkarması da Tanrı'nın armağanıdır.
14 Biliyorum ki Tanrı'nın yaptığı her şey sonsuza dek sürer. Ona bir şey eklenemez, ondan bir şey çıkarılamaz. Tanrı bunu, insanlar kendisinden korksun diye yapmıştır.
15 Şimdi olan, çoktan olmuştu; olacak olan da çoktan olmuştu. Tanrı geçmişin peşine düşer.
16 Güneşin altında şunu da gördüm: adalet yerinde kötülük vardı; doğruluk yerinde de kötülük vardı.
17 İçimden şöyle dedim: “Tanrı doğru kişiyi de kötü kişiyi de yargılayacak. Çünkü her amaç için, her iş için bir vakit vardır.”
18 İçimden şöyle dedim: “İnsanoğulları konusunda Tanrı onları sınıyor ki kendilerinin hayvanlar gibi olduğunu görsünler.”
19 Çünkü insanoğullarının başına gelen, hayvanların da başına gelir; ikisinin de başına aynı şey gelir. Biri nasıl ölüyorsa öteki de öyle ölür. Hepsinde aynı soluk vardır; insanın hayvandan üstünlüğü yoktur. Çünkü her şey boştur.
20 Hepsi bir yere gider. Hepsi topraktandır, hepsi yine toprağa döner.
21 İnsanın ruhunun yukarı çıkıp çıkmadığını, hayvanın ruhunun da aşağı, yere inip inmediğini kim bilir?”
22 Böylece gördüm ki insanın yaptığı işlerde sevinmesinden daha iyi bir şey yoktur; çünkü payı budur. Kendisinden sonra ne olacağını görmesi için onu kim geri getirebilir?