'Komşunu kendin gibi sev' nerede yazıyor?
"Komşunu kendin gibi seveceksin" buyruğu ilk olarak Eski Antlaşma'da, Levililer kitabının 19. bölümünde geçer; yani söz, sanıldığının aksine Yeni Antlaşma'da doğmamıştır. Levililer'deki bağlam somuttur: hasatta yoksula pay bırakmak, işçinin ücretini geciktirmemek, mahkemede…
"Komşunu kendin gibi seveceksin" buyruğu ilk olarak Eski Antlaşma'da, Levililer kitabının 19. bölümünde geçer; yani söz, sanıldığının aksine Yeni Antlaşma'da doğmamıştır. Levililer'deki bağlam somuttur: hasatta yoksula pay bırakmak, işçinin ücretini geciktirmemek, mahkemede adaleti eğmemek, kin tutmamak gibi gündelik buyrukların ortasında yer alır; sevgi burada duygudan çok davranış standardıdır. Yeni Antlaşma'da bu cümle merkeze taşınır. Matta İncili'nde İsa'ya en büyük buyruk sorulduğunda iki buyruğu birleştirir: Tanrı'yı bütün yürekle sevmek (Yasa'nın Tekrarı 6:5) ve komşuyu kendin gibi sevmek (Levililer 19:18); "Kutsal Yasa'nın tümü ve peygamberlerin sözleri bu iki buyruğa dayanır" der. Markos İncili'ndeki paralel anlatımda bir din bilgini bu cevabı içtenlikle onaylar. Luka İncili'nde ise soru bir adım ileri gider: "Komşum kim?" İsa'nın cevabı İyi Samiriyeli benzetmesidir — yolda soyulup yaralanan adama, kendi halkından olanlar değil, hor görülen bir yabancı yardım eder. Benzetmenin sonunda soru tersine çevrilir: "Sence bu üç kişiden hangisi, haydutların eline düşen adama komşu gibi davrandı?" Komşuluk, sınırları çizilecek bir kategori değil, gösterilecek bir tutumdur. Pavlus da Romalılar ve Galatyalılar mektuplarında bütün yasanın bu tek sözde özetlendiğini yazar. İlgili bölümlerin tamamı sitede okunabilir; İyi Samiriyeli benzetmesi Luka 10'dadır.