Mezmurlar 144
Mezmur 144'te Davut, Tanrı'yı savaşta güç ve koruma veren kurtarıcı olarak överken insan yaşamının geçiciliğini vurgular. Düşmanların aldatıcılığından ve tehditlerinden kurtarılmayı ister, ardından Tanrı'nın yardımıyla halkın güvenlik, bereket ve toplumsal esenlik içinde yaşayacağı bir düzen tasvir eder.
Okumaya devam et
Kadıköy Kilise Çevirisi (KK)
1 Kayam olan RAB kutsansın; ellerime savaşmayı, parmaklarıma çarpışmayı o öğretir.
2 Bana vefalı sevgi gösteren, kalem, yüksek kulem, kurtarıcım, kalkanım ve sığındığım odur; halkımı buyruğum altına alır.
3 Ya RAB, insan nedir ki onunla ilgilenesin? İnsanoğlu nedir ki onu düşünesin?
4 İnsan bir soluğa benzer. Günleri geçip giden gölge gibidir.
5 Göklerini yar, ya RAB, in aşağı. Dağlara dokun, tütsünler.
6 Şimşeklerini çaktır, onları dağıt. Oklarını gönder, onları bozguna uğrat.
7 Yukarıdan elini uzat, beni kurtar; beni engin suların içinden, yabancıların elinden çekip çıkar.
8 Ağızları yalan söyler; sağ elleri sahte yemin elidir.
9 Ey Tanrı, sana yeni bir ezgi söyleyeceğim. On telli çalgıyla sana ezgiler söyleyeceğim.
10 Krallara kurtuluş veren, kulu Davut'u ölümcül kılıçtan kurtaran sensin.
11 Beni kurtar, yabancıların elinden çekip çıkar; ağızları yalan söyler, sağ elleri sahte yemin elidir.
12 O zaman oğullarımız gençliğinde iyi yetişmiş fidanlar gibi, kızlarımız saraya süs olsun diye oyulmuş köşe sütunları gibi olacak.
13 Ambarlarımız dolu olacak, her çeşit erzakla dolup taşacak. Koyunlarımız kırlarda binlerce, on binlerce yavrulayacak.
14 Sığırlarımız ağır yük çekecek. Ne zorla giren olacak ne sürülüp giden, sokaklarımızda da feryat duyulmayacak.
15 Böyle durumda olan halka ne mutlu! Tanrısı RAB olan halka ne mutlu!