Mezmurlar 142
Bu mezmurda konuşan kişi, derin sıkıntı ve yalnızlık içinde Tanrı'ya yakararak durumunu açıkça dile getirir. Çevresinde destek bulamadığını, kendisine tuzak kurulduğunu ve kendisinden güçlü kişilerden kurtarılmayı beklediğini anlatır; sonunda özgürlüğe kavuşup şükredeceğini ve doğru kişilerle yeniden çevreleneceğini ifade eder.
Okumaya devam et
Kadıköy Kilise Çevirisi (KK)
1 Sesimle RAB'be yakarıyorum. Sesimle RAB'den merhamet diliyorum.
2 Yakınmamı O'nun önüne döküyorum. Sıkıntımı O'na anlatıyorum.
3 İçimde ruhum tükenirken yolumu sen biliyordun. Yürüdüğüm yola benim için tuzak gizlediler.
4 Sağıma bak da gör; beni umursayan kimse yok. Sığınacak yerim kalmadı. Canımı soran kimse yok.
5 Sana yakardım, ey RAB. “Sen benim sığınağımsın, yaşayanlar diyarındaki payımsın” dedim.
6 Feryadıma kulak ver, çünkü büyük sıkıntı içindeyim. Beni peşimden düşenlerden kurtar, çünkü benden daha güçlüler.
7 Canımı zindandan çıkar ki adına şükredeyim. Doğru kişiler etrafımı saracak, çünkü bana iyilik edeceksin.