Mezmurlar 141
Bu bölümde mezmur yazarı Tanrı'ya acil yardım çağrısında bulunur; duasının kabul edilmesini, sözlerinin ve yüreğinin kötülüğe kaymamasını ister. Doğru kişinin uyarısını değerli sayarken, kötülük yapanların tuzaklarından korunmayı ve sonunda kötülerin kendi düzeneklerine düşmesini diler.
Okumaya devam et
Kadıköy Kilise Çevirisi (KK)
1 RAB, sana yakardım. Çabuk gel bana! Sana seslendiğimde sesimi duy.
2 Duam önünde buhur gibi kurulsun, ellerimi kaldırışım akşam sunusu gibi olsun.
3 RAB, ağzımın önüne nöbetçi dik. Dudaklarımın kapısını koru.
4 Yüreğimi kötü bir şeye kaydırma, haksızlık yapanlarla birlikte kötülük işlemeyeyim. Onların lezzetli yemeklerinden yemeyeyim.
5 Doğru kişi beni vursun, bu iyiliktir. Beni azarlasın, bu başa sürülen yağ gibidir; başım bunu geri çevirmesin. Yine de duam onların kötü işlerine karşıdır.
6 Onların yargıçları kayanın yanlarından aşağı atılınca, sözlerimi işitecekler; çünkü bunlar hoş sözlerdir.
7 “Biri toprağı sürüp yardığında nasıl kesekler saçılırsa, kemiklerimiz de ölüler diyarının ağzına öyle saçıldı.”
8 Çünkü gözlerim sende, ey Egemen RAB. Sana sığınıyorum. Canımı çaresiz bırakma.
9 Beni kurdukları tuzaktan, kötülük yapanların kapanlarından koru.
10 Ben geçip gidene kadar, kötüler hep birlikte kendi ağlarına düşsün.