Luka 1
Luka 1, anlatının güvenilirliğini vurgulayan bir girişle başlar; ardından Zekeriya ile Elizabet’e Yahya’nın doğumunun önceden bildirilmesi ve Meryem’e İsa’nın doğumunun duyurulması anlatılır. Bölüm, Meryem’in Elizabet’i ziyareti, Elizabet’in Yahya’yı doğurması, çocuğa ad verilmesi ve Zekeriya’nın yeniden konuşarak bu çocuğun gelecekteki görevine ilişkin peygamberlikte bulunmasıyla sona erer.
Okumaya devam et
Kadıköy Kilise Çevirisi (KK)
1 Aramızda gerçekleşmiş olan olaylarla ilgili derli toplu bir anlatı kaleme almaya birçok kişi girişti.
2 Bunları, başlangıçtan beri gözleriyle tanık olmuş ve sözün hizmetkârları olan kişilerin bize aktardığı gibi yazdılar.
3 Saygıdeğer Teofilos, ben de her şeyi başından beri dikkatle izlediğim için, bunları sana sırasıyla yazmayı uygun gördüm.
4 Öyle ki, sana öğretilen şeylerin kesinliğini bilesin.
5 Yahudiye Kralı Hirodes'in günlerinde, Aviya bölüğünden Zekeriya adında bir kâhin vardı. Harun'un kızlarından bir kadınla evliydi; kadının adı Elizabet'ti.
6 İkisi de Tanrı'nın önünde doğru kişilerdi; Rab'bin bütün buyrukları ve kuralları uyarınca kusursuz yaşıyorlardı.
7 Ama çocukları yoktu; çünkü Elizabet kısırdı ve ikisinin de yaşı hayli ilerlemişti.
8 Zekeriya, bölüğünün sırası geldiğinde Tanrı'nın önünde kâhinlik görevini yapıyordu.
9 Kâhinlik geleneğine göre kura ona çıktı; Rab'bin tapınağına girip buhur yakacaktı.
10 Buhur yakma saatinde halk topluluğunun tamamı dışarıda dua ediyordu.
11 Rab'bin bir meleği ona göründü; buhur sunağının sağında duruyordu.
12 Zekeriya onu görünce sarsıldı, korkuya kapıldı.
13 Ama melek ona şöyle dedi: “Korkma, Zekeriya, çünkü duan işitildi. Karın Elizabet sana bir oğul doğuracak; onun adını Yahya koyacaksın.”
14 Sevinç ve coşku duyacaksın; onun doğumuna birçok kişi sevinecek.
15 Çünkü o, Rab'bin gözünde büyük olacak. Şarap ve sert içki içmeyecek. Annesinin rahminden başlayarak Kutsal Ruh'la dolu olacak.
16 İsrail halkından birçok kişiyi Tanrıları Rab'be döndürecek.
17 Rab'bin önünden, İlyas'ın ruhu ve gücüyle gidecek; babaların yüreklerini çocuklara döndürecek, söz dinlemeyenleri doğru kişilerin bilgeliğine yöneltecek. Böylece Rab için hazırlanmış bir halk hazırlayacak.”
18 Zekeriya meleğe, “Bundan nasıl emin olabilirim? Çünkü ben yaşlı bir adamım, karımın da yaşı hayli ilerledi” dedi.
19 Melek ona şöyle karşılık verdi: “Ben, Tanrı'nın huzurunda duran Cebrail'im. Seninle konuşmak ve sana bu Müjde'yi bildirmek için gönderildim.
20 İşte, bunların gerçekleşeceği güne dek susacaksın, konuşamayacaksın. Çünkü sözlerime inanmadın; oysa bu sözler zamanı gelince gerçekleşecek.”
21 Bu arada halk Zekeriya'yı bekliyor, tapınakta gecikmesine şaşıyordu.
22 Zekeriya dışarı çıktığında onlarla konuşamadı. O zaman tapınakta bir görüm görmüş olduğunu anladılar. Kendisi onlara işaretler yapmaya devam ediyor, konuşamıyordu.
23 Görev günleri tamamlanınca evine gitti.
24 Bu günlerden sonra karısı Elizabet gebe kaldı ve beş ay boyunca kendini gizleyerek şöyle dedi:
25 “Rab, insanlar arasındaki utancımı üzerimden kaldırmak için bana baktığı bu günlerde benim için bunu yaptı.”
26 Altıncı ayda melek Cebrail, Tanrı tarafından Celile'de Nasıra denilen bir kente gönderildi.
27 Davut'un soyundan Yusuf adında bir adamla nişanlanmış bir bakireye gönderildi. Bakirenin adı Meryem'di.
28 Melek onun yanına gelip şöyle dedi: “Sevin, ey çok lütuf görmüş olan! Rab seninledir. Kadınlar arasında kutsanmış olansın!”
29 Ama Meryem bu söz karşısında çok sarsıldı ve bu selamın ne anlama geldiğini düşünmeye başladı.
30 Melek ona şöyle dedi: “Korkma, Meryem, çünkü Tanrı'nın lütfunu buldun.
31 İşte, rahminde gebe kalacak ve bir oğul doğuracaksın. Onun adını İsa koyacaksın.
32 O büyük olacak ve Yüceler Yücesi'nin Oğlu diye anılacak. Rab Tanrı ona atası Davut'un tahtını verecek.
33 Yakup'un evi üzerinde sonsuza dek egemenlik sürecek; egemenliğinin sonu olmayacak.”
34 Meryem meleğe, “Bu nasıl olacak? Ben erkek yüzü görmedim ki” dedi.
35 Melek ona şöyle yanıt verdi: “Kutsal Ruh senin üzerine gelecek ve Yüceler Yücesi'nin gücü seni gölgesi altına alacak. Bunun için doğacak kutsal olana Tanrı'nın Oğlu denecek.
36 Bak, akraban Elizabet de yaşlılığında bir oğula gebe kaldı. Kısır denilen bu kadın şimdi altıncı ayında.
37 Çünkü Tanrı'nın söylediği hiçbir şey imkânsız olmayacaktır.”
38 Meryem, “İşte, ben Rab'bin kuluyum. Bana sözün uyarınca olsun” dedi. Sonra melek yanından ayrıldı.
39 O günlerde Meryem kalkıp aceleyle dağlık bölgeye, Yahuda'nın bir kentine gitti.
40 Zekeriya'nın evine girip Elizabet'i selamladı.
41 Elizabet, Meryem'in selamını duyunca bebek rahminde sıçradı; Elizabet de Kutsal Ruh'la doldu.
42 Yüksek sesle şöyle dedi: “Kadınlar arasında kutsanmış olansın, rahminin meyvesi de kutsanmıştır!
43 Rabbimin annesinin bana gelmesi, bana nereden bu kadar büyük bir ayrıcalık oldu?
44 Çünkü bak, senin selamının sesi kulağıma ulaşır ulaşmaz bebek rahmimde sevinçle sıçradı!
45 Rab'den kendisine söylenen şeylerin gerçekleşeceğine iman eden kadına ne mutlu!”
46 Meryem şöyle dedi: “Canım Rab'bi yüceltir.
47 Ruhum, Kurtarıcım Tanrı'da sevinç buldu.
48 Çünkü kulunun alçaltılmış durumuna baktı. İşte, bundan böyle bütün kuşaklar bana kutsanmış diyecek.
49 Çünkü Güçlü Olan benim için büyük işler yaptı. Onun adı kutsaldır.
50 Kendisinden korkanlara merhameti kuşaktan kuşağa sürer.
51 Koluyla kudret gösterdi. Yüreklerinin düşünceleriyle gururlananları dağıttı.
52 Hükümdarları tahtlarından indirdi, alçak gönüllüleri yükseltti.
53 Açları iyi şeylerle doyurdu, zenginleri ise eli boş geri gönderdi.
54 Merhametini anımsayarak kulu İsrail'in yardımına yetişti.
55 Nitekim atalarımıza, İbrahim'e ve onun soyuna sonsuza dek böyle söylemişti.”
56 Meryem onun yanında yaklaşık üç ay kaldı, sonra evine döndü.
57 Elizabet'in doğum vakti geldi ve bir oğul doğurdu.
58 Komşuları ve akrabaları, Rab'bin ona büyük merhamet gösterdiğini duydular ve onunla birlikte sevindiler.
59 Sekizinci gün çocuğu sünnet etmeye geldiler. Ona babasının adıyla Zekeriya diyeceklerdi.
60 Ama annesi, “Hayır, adı Yahya olacak” dedi.
61 Ona, “Akrabaların arasında bu adla çağrılan kimse yok” dediler.
62 Sonra babasına işaretle çocuğa hangi adın verilmesini istediğini sordular.
63 Zekeriya bir yazı levhası istedi ve, “Adı Yahya'dır” diye yazdı. Hepsi şaştı kaldı.
64 O anda ağzı açıldı, dili çözüldü; konuşmaya başladı ve Tanrı'yı övdü.
65 Çevrede yaşayanların hepsini korku sardı. Bütün bu olaylar Yahudiye'nin dağlık bölgesinin her yanında konuşuluyordu.
66 Bunu duyan herkes olanları yüreğine koyarak, “Acaba bu çocuk ne olacak?” diyordu. Çünkü Rab'bin eli onunla birlikteydi.
67 Babası Zekeriya Kutsal Ruh'la doldu ve şöyle peygamberlik etti:
68 “İsrail'in Tanrısı Rab'be övgüler olsun! Çünkü halkının yardımına geldi ve onlar için kurtuluş sağladı.
69 Kulu Davut'un evinden bizim için kurtuluş boynuzu yükseltti.
70 Eski çağlardan beri var olan kutsal peygamberlerinin ağzıyla söylediği gibi,
71 düşmanlarımızdan ve bizden nefret edenlerin hepsinin elinden kurtuluş sağladı.
72 Böylece atalarımıza merhamet göstermiş, kutsal antlaşmasını anımsamış oldu,
73 atamız İbrahim'e ant içtiği yemini de yerine getirmiş oldu.
74 Öyle ki, düşmanlarımızın elinden kurtarıldıktan sonra korkusuzca kendisine kulluk edelim,
75 yaşamımızın bütün günlerinde onun önünde kutsallık ve doğruluk içinde olalım.
76 Sen de, ey çocuk, Yüceler Yücesi'nin peygamberi diye anılacaksın. Çünkü Rab'bin önünden gidip onun yollarını hazırlayacaksın.
77 Halkına, günahlarının bağışlanmasıyla gelen kurtuluş bilgisini vereceksin.
78 Bütün bunlar Tanrımızın yürekten merhameti sayesindedir. Bu merhametle yücelerden doğan şafak bizi ziyaret edecek,
79 karanlıkta ve ölümün gölgesinde oturanlara ışık saçacak, ayaklarımızı esenlik yoluna yöneltecek.”
80 Çocuk büyüyor, ruhça güçleniyordu. İsrail'in önüne çıkacağı güne kadar çöllerde kaldı.