Hâkimler 19
Efrayim'in dağlık bölgesinde yaşayan bir Levili, baba evine dönen cariyesini Yahuda Beytlehemi'nden geri almak için yola çıkar; dönüşte Benyamin bölgesindeki Giva'da gecelemek zorunda kalırlar. Kentteki bazı adamların saldırısı sırasında kadın bütün gece ağır kötü muamele görür ve sabah ölür. Bunun üzerine Levili, kadının cesedini parçalara ayırıp İsrail'in her tarafına göndererek olayın bütün oymaklar arasında duyulmasını sağlar.
Okumaya devam et
Kadıköy Kilise Çevirisi (KK)
1 O günlerde İsrail'de kral yoktu. Efrayim dağlık bölgesinin ücra tarafında yaşayan bir Levili vardı. Yahuda Beytlehemi'nden kendine bir cariye almıştı.
2 Cariyesi ona ihanet edip başka erkeklere gitti; sonra baba evine, Yahuda Beytlehemi'ne döndü. Orada dört ay kaldı.
3 Kocası onun ardından gitti; onunla tatlı dille konuşup geri getirmek istiyordu. Yanında uşağı ve iki eşeği vardı. Kadın onu baba evine aldı. Genç kadının babası onu görünce karşılamaya sevinip yanına geldi.
4 Kayınpederi, yani genç kadının babası, onu yanında tuttu. Üç gün onunla kaldı; yiyip içtiler ve orada gecelediler.
5 Dördüncü gün sabah erkenden kalktılar. Adam gitmek için ayağa kalkınca genç kadının babası damadına, “Yüreğini bir parça ekmekle kuvvetlendir, sonra gidersin” dedi.
6 Böylece ikisi birlikte oturup yiyip içtiler. Sonra genç kadının babası adama, “Lütfen razı ol da geceyi burada geçir; yüreğin şenlensin” dedi.
7 Adam gitmek için ayağa kalktı, ama kayınpederi onu zorlayınca orada bir gece daha kaldı.
8 Beşinci gün gitmek için sabah erkenden kalktı. Genç kadının babası, “Lütfen yüreğini kuvvetlendir de gün eğilene kadar bekle” dedi. Böylece ikisi yine yemek yedi.
9 Adam, cariyesi ve uşağı gitmek için ayağa kalkınca, kayınpederi, yani genç kadının babası ona, “Bak, gün akşama yaklaştı. Lütfen geceyi burada geçir. Bak, gün sona eriyor. Burada kal da yüreğin şenlensin. Yarın erkenden yola çıkarsın, evine gidersin” dedi.
10 Ama adam o gece kalmak istemedi. Kalkıp yola çıktı ve Yevus'un, yani Yeruşalim'in karşısına kadar geldi. Yanında semerlenmiş iki eşek vardı; cariyesi de onunlaydı.
11 Yevus'un yakınına geldiklerinde gün iyice ilerlemişti. Uşak efendisine, “Lütfen gel, Yevuslular'ın bu kentine sapalım da orada geceleyelim” dedi.
12 Efendisi ona, “İsrailliler'den olmayan yabancıların kentine sapmayacağız; Giva'ya kadar gideceğiz” dedi.
13 Uşağına, “Gel, şu yerlerden birine yaklaşalım; ya Giva'da ya da Rama'da geceleyelim” dedi.
14 Böylece yollarına devam ettiler. Bünyamin'e ait Giva'nın yakınına geldiklerinde güneş battı.
15 Gecelemek için oraya, Giva'ya saptılar. İçeri girince kentin meydanına oturdu, çünkü onları eve alıp geceletmek isteyen kimse yoktu.
16 Tam o sırada yaşlı bir adam akşam vakti tarladaki işinden dönüyordu. Adam Efrayim dağlık bölgesindendi ve Giva'da yaşıyordu. O yerin halkıysa Benyaminliler'di.
17 Başını kaldırıp kent meydanındaki yolcuyu gördü. Yaşlı adam, “Nereye gidiyorsun? Nereden geliyorsun?” dedi.
18 Adam ona, “Yahuda Beytlehemi'nden Efrayim dağlık bölgesinin ücra tarafına gidiyoruz. Ben oralıyım. Yahuda Beytlehemi'ne gitmiştim, şimdi RAB'bin evine gidiyorum. Ama beni evine alan kimse yok.
19 Oysa eşeklerimiz için saman da yem de var. Benim için, hizmetçin için ve kullarınla birlikte olan genç adam için de ekmekle şarap var. Hiçbir eksiğimiz yok” dedi.
20 Yaşlı adam, “Esenlik seninle olsun. Bütün ihtiyaçlarını ben karşılarım; yeter ki meydanda geceleme” dedi.
21 Böylece onu evine götürdü ve eşeklere yem verdi. Ayaklarını yıkadılar, yiyip içtiler.
22 Onlar yüreklerini şenlendirirken, kentin bazı aşağılık adamları evi kuşattı; kapıyı dövüp evin sahibi yaşlı adama, “Evine gelen adamı dışarı çıkar da onunla yatalım!” dediler.
23 Evin sahibi olan adam dışarı çıkıp onlara, “Hayır kardeşlerim, lütfen böyle kötülük etmeyin. Bu adam benim evime geldi; böyle alçakça bir şey yapmayın.
24 Bakın, burada benim bakire kızım ve onun cariyesi var. Şimdi onları dışarı çıkarayım. Onları aşağılayın, size nasıl iyi görünürse öyle yapın. Ama bu adama böyle alçakça bir şey yapmayın” dedi.
25 Ama adamlar onu dinlemedi. Bunun üzerine adam cariyesini tutup onların yanına dışarı çıkardı. Onlar da kadınla yattılar, sabaha kadar bütün gece ona saldırıp kötü davrandılar. Gün ağarmaya başlayınca onu bıraktılar.
26 Kadın gün doğarken gelip efendisinin bulunduğu evin kapısına yığıldı ve ortalık aydınlanıncaya kadar orada kaldı.
27 Efendisi sabah kalktı, evin kapılarını açtı ve yola çıkmak için dışarı çıktı. Bir de baktı ki cariyesi evin kapısına yığılmış, elleri eşikte.
28 Ona, “Kalk da gidelim” dedi. Ama cevap veren olmadı. Bunun üzerine onu eşeğin üstüne koydu; sonra kalkıp kendi yerine gitti.
29 Evine varınca bir bıçak aldı, cariyesini tuttu ve onu uzuv uzuv on iki parçaya böldü; sonra bu parçaları İsrail'in bütün topraklarına gönderdi.
30 Bunu gören herkes, “İsrailliler'in Mısır diyarından çıktığı günden bugüne kadar buna benzer bir şey ne yapıldı ne de görüldü! Bunu düşünün, danışın ve konuşun” dedi.