Elçilerin İşleri 26
Pavlus, Kral Agrippa'nın önünde yaptığı savunmada Ferisi geçmişini, İsa'nın izleyicilerine nasıl zulmettiğini ve Şam yolunda yaşadığı görümle nasıl görevlendirildiğini anlatır. Yahudilere ve diğer uluslara tövbe edip Tanrı'ya dönmeyi duyurduğu için suçlandığını söyleyerek bildirisinin Musa ve peygamberlerin sözleriyle uyumlu olduğunu savunur. Konuşmanın sonunda Festus onun aklını kaçırdığını öne sürse de Agrippa ve ötekiler Pavlus'un ölümü ya da hapsi hak edecek bir suç işlemediği sonucuna varır.
Okumaya devam et
Kadıköy Kilise Çevirisi (KK)
1 Agrippa Pavlus'a, “Kendi adına konuşabilirsin” dedi. Bunun üzerine Pavlus elini uzatıp savunmasını yaptı.
2 “Kral Agrippa, Yahudiler tarafından suçlandığım bütün konularda bugün senin önünde kendimi savunacak olmamı büyük bir mutluluk sayıyorum,
3 özellikle de Yahudiler arasındaki bütün gelenekleri ve tartışmalı konuları çok iyi bildiğin için. Bu yüzden beni sabırla dinlemeni rica ediyorum.
4 “Gerçek şu ki, gençliğimden beri nasıl bir hayat sürdüğümü bütün Yahudiler bilir; bu hayatı en başından beri kendi halkımın arasında ve Yeruşalim'de geçirdim.
5 Beni baştan beri tanıyorlar; tanıklık etmek isterlerse, dinimizin en sıkı mezhebine bağlı bir Ferisi olarak yaşadığımı söyleyebilirler.
6 Şimdi ise burada, Tanrı'nın atalarımıza verdiği vaade dayanan umut yüzünden yargılanmak için duruyorum;
7 on iki oymağımız da gece gündüz gayretle hizmet ederek bu umuda ulaşmayı bekliyor. Ey Kral Agrippa, ben de işte bu umut yüzünden Yahudiler tarafından suçlanıyorum!
8 Tanrı'nın ölüleri diriltmesi size neden inanılmaz görünüyor?
9 “Ben de bir zamanlar, Nasıralı İsa'nın adına karşı birçok şey yapmam gerektiğine kesinlikle inanıyordum.
10 Nitekim Yeruşalim'de de bunu yaptım. Başkâhinlerden aldığım yetkiyle kutsallardan birçoğunu hapislere kapattım; ölüme gönderildiklerinde de aleyhlerinde oy kullandım.
11 Bütün havralarda onları defalarca cezalandırarak küfretmeye zorlamaya çalıştım. Onlara karşı öfkem o kadar büyümüştü ki, kovuşturmayı yabancı şehirlere kadar sürdürdüm.
12 “İşte bu amaçla, başkâhinlerden aldığım yetki ve görevle Şam'a giderken,
13 öğle vakti, ey kral, yolda gökten gelen, güneşten daha parlak bir ışık gördüm; bu ışık hem benim hem de benimle yolculuk edenlerin çevresinde parladı.
14 Hepimiz yere düştüğümüzde, bana İbranice dilde şöyle seslenen bir ses işittim: ‘Saul, Saul, neden bana zulmediyorsun? Üvendireye tekme atmak sana zor gelir.’
15 “Ben, ‘Sen kimsin, Rab?’ dedim.” O da şöyle dedi: ‘Ben, zulmettiğin İsa'yım.
16 Ama kalk, ayağa dur; çünkü sana şu amaçla göründüm: seni hem gördüklerinin hem de sana göstereceklerimin hizmetkârı ve tanığı olarak atamak için.
17 Seni hem kendi halkından hem de seni göndereceğim uluslardan kurtaracağım;
18 onların gözlerini açacaksın, öyle ki karanlıktan ışığa, Şeytan'ın gücünden Tanrı'ya dönsünler; böylece günahlarının bağışlanmasını ve bana iman ederek kutsal kılınanlar arasında bir mirası alsınlar.’
19 “Bu yüzden, Kral Agrippa, gökten gelen bu görüme karşı gelmedim;
20 önce Şam'dakilere, sonra Yeruşalim'de ve Yahudiye'nin bütün bölgesinde, ardından da uluslara, tövbe edip Tanrı'ya dönmelerini ve tövbeye yaraşır işler yapmalarını duyurdum.
21 İşte bu yüzden Yahudiler beni tapınakta yakalayıp öldürmeye kalkıştılar.
22 Ama Tanrı'dan gelen yardımı aldığım için bugüne dek ayakta duruyor, küçük büyük herkese tanıklık ediyorum; peygamberlerin ve Musa'nın gerçekleşeceğini söylediklerinden başka hiçbir şey söylemiyorum:
23 Mesih'in acı çekmesi ve ölüler arasından dirilen ilk kişi olarak hem bu halka hem de uluslara ışığı ilan etmesi gerektiğini söylüyorum.”
24 Pavlus savunmasını böyle sürdürürken Festus yüksek sesle, “Pavlus, aklını kaçırmışsın! Bunca bilgin seni çıldırtıyor!” dedi.
25 Ama Pavlus, “Aklımı kaçırmadım, saygıdeğer Festus” dedi. “Aksine, gerçek ve akla uygun sözleri cesaretle söylüyorum.
26 Çünkü kral bu konuları biliyor; ona da bu yüzden açıkça konuşuyorum. Bunlardan hiçbirinin ondan gizli kalmadığına eminim, çünkü bunlar gizli bir köşede olup bitmedi.
27 Kral Agrippa, peygamberlere inanıyor musun? İnandığını biliyorum.”
28 Agrippa Pavlus'a, “Az bir iknayla beni Hristiyan yapmaya mı çalışıyorsun?” dedi.
29 Pavlus şöyle dedi: “Tanrı'ya dileğim şu ki, ister az ister çok, yalnız sen değil, bugün beni dinleyen herkes de bu zincirler dışında benim gibi olsun.”
30 Bunun üzerine kral, vali, Berenike ve onlarla birlikte oturanlar ayağa kalktı.
31 Çekilirken birbirlerine, “Bu adam ölümü ya da zincire vurulmayı hak edecek hiçbir şey yapmamış” dediler.
32 Agrippa da Festus'a, “Sezar'a başvurmamış olsaydı, bu adam serbest bırakılabilirdi” dedi.