2. Samuel 12
Natan peygamber, zengin adamın yoksulun kuzusunu almasını anlatan benzetmeyle Davut'u Uriya ve Bat-Şeva konusunda işlediği suçla yüzleştirir; Davut suçunu kabul eder, ancak ailesi üzerinde sürecek yargı ve doğan çocuğun ölümü bildirilir. Çocuğun ölümünden sonra Davut yasını sürdürmek yerine tapınıp yaşamına devam eder; ardından Bat-Şeva'dan Süleyman doğar ve bölüm, Davut'un Rabba'nın ele geçirilmesini tamamlamasıyla sona erer.
Okumaya devam et
Kadıköy Kilise Çevirisi (KK)
1 RAB, Natan'ı Davut'a gönderdi. Natan gelip ona şöyle dedi: “Bir kentte iki adam vardı; biri zengin, öteki yoksuldu.”
2 Zengin adamın çok sayıda davarı ve sığırı vardı.
3 Ama yoksul adamın, satın alıp büyüttüğü tek küçük dişi kuzudan başka hiçbir şeyi yoktu. Kuzu, onunla ve çocuklarıyla birlikte büyüdü. Onun yemeğinden yer, onun tasından içer, koynunda yatardı; ona bir kız evlat gibi olmuştu.
4 Bir yolcu zengin adama geldi. Zengin adam, kendisine gelen yolcuya yemek hazırlamak için kendi davarlarından ya da sığırlarından birini almaya kıyamadı. Bunun yerine yoksul adamın kuzusunu aldı ve kendisine gelen adam için onu hazırladı.”
5 Davut'un öfkesi o adama karşı şiddetle alevlendi. Natan'a şöyle dedi: “RAB'bin yaşamı hakkı için, bunu yapan adam ölümü hak etti!
6 Kuzuyu dört katıyla geri ödemeli. Çünkü bunu yaptı ve hiç acıması olmadı!”
7 Natan Davut'a, “O adam sensin” dedi. “İsrail'in Tanrısı RAB şöyle diyor: ‘Seni İsrail'e kral olarak ben meshettim, seni Saul'un elinden ben kurtardım.
8 Efendinin evini sana verdim, efendinin karılarını kucağına verdim. İsrail ve Yahuda halkını sana verdim. Eğer bunlar az gelseydi, sana bunlar gibi daha neler neler eklerdim.
9 Öyleyse neden RAB'bin sözünü küçümsedin de onun gözünde kötü olanı yaptın? Hititli Uriya'yı kılıçla vurdun, karısını kendine eş aldın, onu Ammonluların kılıcıyla öldürdün.
10 Şimdi de kılıç senin evinden hiç eksik olmayacak. Çünkü beni küçümsedin ve Hititli Uriya'nın karısını kendine eş olarak aldın.’
11 RAB şöyle diyor: ‘Bak, kendi evinin içinden başına kötülük getireceğim. Gözlerinin önünde karılarını alıp yakınına vereceğim; o da bu güneşin altında senin karılarınla yatacak.
12 Sen bunu gizlice yaptın, ama ben bu işi bütün İsrail'in önünde, güneşin altında yapacağım.’”
13 Davut Natan'a, “RAB'be karşı günah işledim” dedi. Natan da Davut'a, “RAB günahını ortadan kaldırdı; ölmeyeceksin” dedi.
14 “Yine de bu yaptığın yüzünden RAB'bin düşmanlarına saygısızca konuşmaları için büyük fırsat verdin. Bu yüzden sana doğan çocuk kesinlikle ölecek.”
15 Sonra Natan evine gitti. RAB, Uriya'nın karısının Davut'a doğurduğu çocuğa vurdu; çocuk çok ağır hastalandı.
16 Bunun üzerine Davut çocuk için Tanrı'ya yalvardı. Oruç tuttu, içeri gidip bütün gece yerde yattı.
17 Sarayındaki ihtiyarlar onun yanına gelip onu yerden kaldırmak istediler, ama o razı olmadı; onlarla birlikte ekmek de yemedi.
18 Yedinci gün çocuk öldü. Davut'un görevlileri ona çocuğun öldüğünü söylemekten korktular. Çünkü, “Bakın, çocuk daha yaşarken onunla konuştuk da sözümüzü dinlemedi. Şimdi çocuğun öldüğünü söylersek kendine bir kötülük edebilir” diyorlardı.
19 Ama Davut görevlilerinin aralarında fısıldaştığını görünce çocuğun öldüğünü anladı. Görevlilerine, “Çocuk öldü mü?” diye sordu. Onlar da, “Öldü” dediler.
20 Bunun üzerine Davut yerden kalktı, yıkandı, yağ süründü, giysilerini değiştirdi. RAB'bin evine gidip tapındı. Sonra kendi evine geldi; yemek istedi, önüne ekmek koydular, o da yedi.
21 Görevlileri ona, “Yaptığın bu şey nedir?” dediler. “Çocuk yaşarken onun için oruç tuttun, ağladın; ama çocuk ölünce kalkıp yemek yedin.”
22 Davut şöyle dedi: “Çocuk daha yaşarken oruç tutup ağladım. Çünkü, ‘Kim bilir, belki RAB bana lütfeder de çocuk yaşar’ dedim.
23 Ama şimdi öldü. Artık neden oruç tutayım? Onu geri getirebilir miyim? Ben onun yanına gideceğim, ama o bana geri dönmeyecek.”
24 Sonra Davut karısı Bat-Şeva'yı teselli etti. Onun yanına girip onunla yattı. Kadın bir oğul doğurdu; adını Süleyman koydu. RAB onu sevdi.
25 Peygamber Natan aracılığıyla haber gönderdi ve RAB uğruna onun adını Yedidya koydu.
26 Bu sırada Yoav, Ammonluların Rabba kentine karşı savaşıyordu; kralın kentini ele geçirdi.
27 Yoav Davut'a ulaklar gönderip şöyle dedi: “Rabba'ya karşı savaştım; su kenti de ele geçirildi.
28 Şimdi sen geri kalan askeri topla, kente karşı ordugah kurup onu ele geçir. Yoksa kenti ben alırım da kent benim adımla anılır.”
29 Bunun üzerine Davut bütün halkı topladı, Rabba'ya gidip ona karşı savaştı ve kenti ele geçirdi.
30 Krallarının tacını başından aldı. Tacın ağırlığı bir talant altındı; üzerinde değerli taşlar vardı. Taç Davut'un başına kondu. Kentten de çok büyük çapta yağma çıkardı.
31 Kentteki halkı dışarı çıkardı; onları testerelerin, demir kazmaların ve demir baltaların altına koydu, tuğla ocağından geçirdi. Ammonluların bütün kentlerine de böyle yaptı. Sonra Davut'la bütün halk Yeruşalim'e döndü.