Yunus 2
Yunus, balığın karnından RAB'be dua ederek denizin derinliklerinde ölümle yüz yüze kaldığını, ama Tanrı'nın onu bu çaresizlikten kurtardığını anlatır. Duasında sıkıntı anında Tanrı'ya yöneldiğini, yalancı ilahlara bağlanmanın yanlışlığını ve kurtuluşun yalnızca RAB'den geldiğini dile getirir. Bölüm, RAB'bin buyruğuyla balığın Yunus'u kuru toprağa bırakmasıyla sona erer.
Okumaya devam et
Kadıköy Kilise Çevirisi (KK)
1 Yunus balığın karnından Tanrısı RAB'be dua etti.
2 Şöyle dedi: “RAB'be sıkıntım içinden seslendim, o bana karşılık verdi. Ölüler diyarının bağrından yardım diye haykırdım, sesimi duydun.
3 Çünkü beni derinliklere, denizlerin yüreğine sen attın. Seller çevremi sardı. Bütün dalgaların, bütün kabaran suların üzerimden geçti.
4 Ben de, ‘Gözünün önünden atıldım, yama kutsal tapınağına yine bakacağım’ dedim.
5 Sular canıma dek çevremi sardı, derinlik dört yanımı kuşattı, başıma yosunlar sarıldı.
6 Dağların köklerine kadar indim. Dünya sürgüleriyle beni sonsuza dek kapattı. Ama sen canımı çukurdan çıkardın, ey Tanrım RAB.
7 İçimde canım tükenirken RAB'bi andım. Duam sana, kutsal tapınağına ulaştı.
8 Boş, yalancı putlara bağlananlar, kendilerine gösterilen vefalı sevgiyi bırakırlar.
9 Ama ben şükran sesleriyle sana kurban sunacağım. Adadığım şeyi yerine getireceğim. Kurtuluş RAB'dendir.”
10 RAB balığa buyurdu, balık da Yunus'u kuru toprağa kustu.