Mezmurlar 116
Mezmur yazarı, ölüm korkusu ve derin sıkıntı içindeyken RAB'be yakardığını, O'nun da kendisini kurtarıp teselli verdiğini anlatır. Bu deneyim, Tanrı'nın lütfu ve merhameti karşısında duyulan sevgi, güven ve şükranla sonuçlanır. Yazar, aldığı iyiliklere karşılık olarak topluluğun önünde adaklarını yerine getirip şükran sunacağını belirtir.
Okumaya devam et
Kadıköy Kilise Çevirisi (KK)
1 RAB'bi seviyorum, çünkü sesimi, merhamet için yakarışlarımı duyuyor.
2 Kulağını bana çevirdiği için, yaşadığım sürece ona yakaracağım.
3 Ölümün bağları beni sardı, ölüler diyarının acıları beni yakaladı. Sıkıntı ve keder buldum.
4 O zaman RAB'bin adına yakardım: "Ne olur, ya RAB, canımı kurtar."
5 RAB lütufkâr ve doğrudur; evet, Tanrımız merhametlidir.
6 RAB saf kişileri korur. Ben düşkün duruma düşmüştüm, beni kurtardı.
7 Dinlen yerine dön, ey canım, çünkü RAB sana bol iyilik etti.
8 Çünkü canımı ölümden, gözlerimi gözyaşından, ayaklarımı tökezlemekten kurtardın.
9 Yaşayanlar diyarında RAB'bin önünde yürüyeceğim.
10 İman ettim, bu yüzden şöyle dedim: "Çok acı çektim."
11 Telaşım içinde şöyle dedim: "Bütün insanlar yalancıdır."
12 Bana yaptığı bütün iyilikler için RAB'be ne vereyim?
13 Kurtuluş kâsesini kaldıracağım ve RAB'bin adına yakaracağım.
14 RAB'be adaklarımı ödeyeceğim, evet, bütün halkının önünde.
15 RAB'bin gözünde değerlidir sadık kullarının ölümü.
16 Ya RAB, gerçekten ben senin kulunum. Ben senin kulunum, kulunun oğluyum. Bağlarımı çözdün.
17 Sana şükran sunusu sunacağım ve RAB'bin adına yakaracağım.
18 RAB'be adaklarımı ödeyeceğim, evet, bütün halkının önünde,
19 RAB'bin evinin avlularında, ey Yeruşalim, senin ortanda. RAB'be övgü olsun!