Mezmurlar 137
Mezmur 137, Babil sürgünündeki Yahudilerin Siyon'u ve Yeruşalim'i özleyerek derin keder yaşamasını anlatır. Tutsaklar, kutsal ezgileri yabancı bir ülkede söylemeyi reddederken Yeruşalim'e bağlılıklarını yeminle dile getirir. Bölüm, Yeruşalim'in yıkımına sevinen Edom'a ve yıkıcı Babil'e karşı adalet ve karşılık beklentisiyle sona erer.
Okumaya devam et
Kadıköy Kilise Çevirisi (KK)
1 Babil ırmaklarının kıyısında oturduk; Siyon'u anınca ağladık.
2 Oradaki söğütlere çenklerimizi astık.
3 Çünkü bizi tutsak edenler orada bizden ezgiler istedi. Bize eziyet edenler neşeli türküler dileyip, “Siyon ezgilerinden birini söyleyin bize!” dedi.
4 RAB'bin ezgisini yabancı bir diyarda nasıl söyleyelim?
5 Ey Yeruşalim, seni unutursam, sağ elim hünerini unutsun.
6 Seni anmazsam, Yeruşalim'i en büyük sevincimden üstün tutmazsam, dilim damağıma yapışsın.
7 RAB, Yeruşalim'in gününde Edom oğullarını an. “Yıkın onu! Yıkın! Temeline kadar yıkın!” diyenleri an.
8 Ey yıkıma mahkûm Babil kızı, senin bize yaptığını sana ödeyen kişi ne mutlu olur.
9 Senin küçük çocuklarını alıp kayaya çarpan kişi ne mutlu olur.